Towarzystwo Nauczycieli Szkół Polskich popiera akcję „Ratuj Maluchy”. W związku z tym zamieszczamy na naszej Stronie internetowej apel Fundacji i Stowarzyszenia Rzecznik Praw Rodziców z prośbą o poparcie Ich działań:

Drodzy Rodzice!

Dzięki Waszemu zaangażowaniu akcja Ratuj Maluchy odniosła sukces. Ponad 700 tys. sześciolatków miało wybór między szkołą a przedszkolem.
Niestety minister Hall zdołała przeprowadzić część zmian. Historie naszych Maluchów potoczyły się różnie. Wiele dzieci zostało skrzywdzonych przez nowy program albo wyrzuconych z przedszkoli do szkół przez samorządy.

Trzeciego marca min. K. Hall (MEN) „przy kawie" w programie TVP1, oświadczyła, że niebawem rozpoczną się konsultacje w/s subwencjonowania przedszkoli, a Premier D. Tusk łaskawie "wyraził zgodę na przygotowanie takiego projektu". Jednocześnie Pani min. Hall dopowiedziała, że dopiero będziemy się starała w tej sprawie przekonywać ministra finansów J. Wincntego Rostowskiego. Zastrzegła jednocześnie, że jednak „wszystko zależy od możliwości budżetu państwa w przyszłości”.

Dziś (9.03) MEN oświadczyło, że kończy prace nad projektem ustawy, która da samorządom prawo do otrzymywania subwencji przedszkolnej.

Towarzystwo Nauczycieli Szkół Polskich zawsze podkreślało, że aby państwo (Rząd PO D. Tuska i Min. K. Hall) upowszechniając póki co jedynie werbalnie wychowanie przedszkolne, zaczęło je finansować poprzez subwencję oświatową, tak jak to dzieje się w innych krajach europejskich, do których chcemy się porównywać. Tym bardziej, że Rząd RP przekonuje, iż Polska jako kraj członkowski UE zobowiązała się, by do 2020r. w przedszkolach było co najmniej 95 proc. dzieci w wieku pomiędzy czterema latami a wiekiem, w którym w danym kraju rozpoczynają szkołę.

Rodzi się jednak pytanie - jak Rząd D. Tuska, zamierza pogodzić obietnicę dużego i bardzo słusznego wydatku z budżetu państwa, przy jednoczesnym dramatycznym kryzysie finansów publicznych, za który dziś płacą samorządy i obywatele (np. VAT na ubranka i zabawki dla dzieci, projekt likwidacji ulgi na dzieci w podatku dochodowym od osób fizycznych, likwidacji becikowego, likwidacji ulgi internetowej, obniżenie zasiłku pogrzebowego do 1tys. zł, brak realnej waloryzacji płac w sferze budżetowej, rent i emerytur, itd., itd.), z obietnicą subwencji przedszkolnej.

Otóż, projekt zakłada, że w 2014r. ustawa wprowadzi subwencję na dzieci pięcioletnie, w 2016 r. na dzieci czteroletnie, w wysokości 90% subwencji na ucznia, którą co roku rząd przekazuje samorządom (w tym roku jest to ok. 4,7 tys. zł). Ale nie oznacza zniesienia opłat za przedszkola ustalanych przez gminy za opiekę powyżej pięciu godzin pobytu, dodatkowe zajęcia i posiłki (ok. 200 – 400 zł miesięcznie). A wszystko to przecież po jesiennych wyborach parlamentarnych, a z obietnic PO i D. Tusk jak zawsze będzie mógł się wycofać (tym bardziej, że obietnicę złożono „przy kawie”), jeśli nie daj Boże, dalej sprawowałaby władzę. Wszystko, co po obietnicach PO pozostanie, to kolejne obciążenia finansowania zadania przez rodziców, którym każe się zapłacić za przedszkola. Samorządy zaś będą zmuszone do przekazywania własnych przedszkoli (wraz z 75% dopłatą z kasy gminnej do każdego dziecka), podmiotom prywatnym, które będą zmuszone podnieść opłaty pobierane od rodziców.

Co więcej - „stek obietnic wyborczych” zawiera również projekt MEN , aby ustawowo zapisać, że każdy czterolatek ma prawo do miejsca w przedszkolu od 2015r., a to oznacza, że samorządy będą miał obowiązek przygotować miejsca w przedszkolach dla wszystkich czterolatków, których rodzice wyrażą taką chęć.

I jeszcze jedno drobne i retoryczne pytanie; czemu to Rząd D. Tuska (PO), przez ostatnie trzy i pół roku sprawowania władzy, ani przez chwilę nie dopuszczał nawet dyskusji nt. subwencji przedszkolnej?!

Ekspresowe tempo obietnic wyborczych PO jest porażające i jak wszystkie wcześniejsze oczywiście bez pokrycia. W ten sposób PO zamierza „przekonywać” nauczycieli, rodziców i samorządowców do głosowania na obecną „partię władzy”.

Miejmy nadzieję, że tym razem jesienią wyborcy powiedzą nie dla dalszego rujnowania oświaty, rodziców i samorządy przez Rząd Platformy Obywatelskiej!

Jakie oczekiwania i warunki powinny być spełnione, aby system edukacji w Polsce, jego normy prawne i praktyka, odpowiadały potrzebom wychowania i kształcenia, których oczekują: rodzina, samorządy i całe środowisko oświatowo-wychowawcze? Jak daleko państwo może ingerować w wychowanie, za które główną odpowiedzialność ponosi jednak rodzina, przy jednoczesnym wyzbywaniu się własnej – czyli państwa - odpowiedzialności za skutki takich działań?

Dziś obywatele naszego kraju na własnej skórze zaczęli odczuwać, jak bardzo państwo, przekłada odpowiedzialność za te sfery; edukację, kulturę, szkolnictwo wyższe i całą szeroko rozumianą politykę społeczną, na obywateli i samorządy. Należy wyraźnie powiedzieć, że dziś zmiany w polskim prawie, również w polskim systemie oświaty, dokonują się bez społecznej akceptacji. Przykładów można by podnosić dziesiątki.

Tak było, gdy powszechny opór społeczny budziła nowelizacja Ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, nadająca szerokie uprawnienia pracownikom socjalnym mogących zabrać rodzicom dzieci, jeżeli stwierdzą, że ich życiu lub zdrowiu zagraża niebezpieczeństwo, a potem dopiero zawiadomić sąd. Tak jest i dziś, kiedy wprowadza się ustawowy projekt nowego systemu informacji oświatowej, który zakłada gromadzenie indywidualnych danych o przedszkolakach i o uczniach w jednym systemie informatycznym, m.in. w zakresie danych wrażliwych, dotyczących informacji o objęciu ucznia specjalną opieką wychowawczą, czy opinii psychologicznej.

Jak bardzo Rząd RP chce na siłę „uszczęśliwiać”, a w gruncie rzeczy ingerować w prawa rodziców do wychowania i opieki nad małymi dziećmi, przy jednoczesnym obciążaniu samorządów finansowaniem zadania i odpowiedzialnością za wszystkie skutki społeczne, widać na przykładzie przyjętej w ostatnich tygodniach przez Sejm RP ustawy żłobkowej, którą prawdopodobnie podpisze 23 lutego br. Prezydent Polski.

Mija pierwszy rok obecności sześciolatków w polskich szkołach. MEN wciąż zachwala swój pomysł i kategorycznie twierdzi, że sześciolatki, które poszły do pierwszej klasy, radzą sobie z opanowaniem programu, a wszelkie obawy rodziców i pedagogów okazały się bezpodstawne; radząc jednocześnie, by rodzice nie słuchali straszenia, tylko osobiście udali się do szkoły i ocenili, czy warto tam posłać dziecko. Tymczasem widać dziś bardzo wyraźnie - co przecież dla samych rodziców i nauczycieli było oczywiste u początku reformy - że znakomita część maluchów w tym wieku jest nie tylko emocjonalnie niewystarczająco przygotowana do nauki w szkole. Tylko znikoma część rodziców w roku szkolnym 2009/2010 zdecydowała się na posłanie sześciolatków do klas pierwszych.

Jest Pani jednym z ekspertów ds. metodyki nauczania początkowego i wychowania przedszkolnego, którzy czynnie poparli akcję Ratuj Maluchy. Jak wyglądały początki Pani zaangażowania w tę akcję społeczną?

Zawsze byłam żywo zainteresowana wszystkim co dotyczyło zmian w systemie edukacji. Sama jestem przykładem nauczyciela alternatywnego, który stara się uczyć nowocześnie i adekwatnie do czasów, w których przyszło żyć i rozwijać się dzieciom. Pierwsze sygnały o tym, iż nowa ekipa rządząca będzie chciała wykorzystać moment niżu demograficznego na przesunięcie sześciolatków do szkoły, dotarły do mnie jeszcze przed wyborami. Muszę powiedzieć, że nie byłam przeciwna tym planom. Wyobrażałam sobie nawet, że organizacja systemu edukacji z nową klasą pierwszą jako zespołem dzieci sześcioletnich, da szansę na uporządkowanie tego, co w edukacji elementarnej wymaga korekty i zmiany.