W 1999r zafundowano polskim uczniom reformę systemu oświaty. Powstały gimnazja. Szkoły podstawowe stały się sześcioletnimi szkołami, licea – trzyletnie. Weszło w życie wiele nowych aktów prawnych. Nikt nie przejmował się tym,że nie były wydrukowane podręczniki a nauczyciele nie zostali przeszkoleni. Wprowadzono reformę, bo taka była potrzeba. Spośród podręczników dopuszczonych do użytku nauczyciele wybierali te,które wydawało im się, że będą dobre. Nie przejęzyczyłam się - „wydawało się”to odpowiednie słowo do sytuacji, która miała miejsce w 1999r. Gimnazjum było eksperymentem, w którym królikami doświadczalnymi byli młodzi ludzie– uczniowie. Reforma przeprowadzana była na barkach nauczycieli. Według ówczesnego Ministra – nauczyciele to światli, mądrzy ludzie, którzy wiedzą jak pracować. To prawda. Pracując po 8 – 10 godzin dziennie czytaliśmy sławne książeczki Ministra Handkego, staraliśmy się wywiązać z narzuconych na nas obowiązków jak najlepiej. Przyzwyczailiśmy się do nowych zadań, obowiązków.

Pracowaliśmy jak najlepiej umieliśmy. Organizowaliśmy konkursy, przygotowywaliśmy do nich uczniów, pisaliśmy nauczycielskie programy dotyczące pracy z uczniami słabymi, zdolnymi, organizowaliśmy zajęcia przygotowujące uczniów do egzaminu, pisaliśmy programy dotyczące regionalizmu, wychowania komunikacyjnego, zajęć sportowych, muzycznych, plastycznych, pracowaliśmy w zespołach klasowych, przedmiotowych.. itd. itp. Pochylaliśmy się nad każdym uczniem – tym słabym, tym zdolnym, tym mającym problemy wychowawcze i tym z niedostosowaniem społecznym. Czy to mało? Nie możemy liczyć na pomoc innych. Kuratorzy sądowi zamiast nim pomagać – piszą sobie sprawozdania. A przecież jednym z ich ustawowych obowiązków jest kontrolowanie funkcjonowania ucznia w środowisku szkolnym. Ale ich nie ma kto rozliczyć. Nad nami pastwią się wszyscy!!! A teraz Pani Hall szczyci się dobrymi wynikami PISA. A kto do tego doprowadził? Wydaje mi się że, to nie Pani pomysły. To POLSKI NAUCZYCIEL!!! Rozporządzenie w sprawie ramowych planów nauczania pozwalało dyrektorowi na zwiększenie liczby obowiązkowych godzin zajęć edukacyjnych z godzin do dyspozycji dyrektora szkoły (w gimnazjum było tych godzin 6). Nie tak jak się to podobało nauczycielom, ale po zdiagnozowaniu poziomu wiedzy i umiejętności uczniów. Dzięki temu polski gimnazjalista mógł mieć więcej godzin matematyki, języka polskiego, chemii, biologii itp. zgodnie z jego potrzebami. Tak było do 2009 roku. Wtedy to Pani Minister wpadła na genialny pomysł zmniejszenia liczby tych godzin. Zostało ich 1,5 na trzyletni cykl kształcenia. Ale nie dość rewolucji! Nie można ich przeznaczyć na obowiązkowe zajęcia, bo liczymy godziny przeprowadzone przez nauczycieli. A nuż któryś z nich zachoruje i nie przepracuje tylu godzin ile Pani Hall sobie wyliczyła. Zostawiamy je więc i dokładamy okresowo w klasie, w której z powodu niezdolności do pracy nauczyciela lekcje nie odbyły się. A chwalić się łatwo. Prawda Pani Minister?

Przecież wyniki PISA tak ładnie mówią o polskich uczniach… Zatem po co zmieniać to, co już wypracowane i dobre? Chyba dlatego, żeby wszyscy mówili o mądrości i kreatywności Pani Hall. Ale to nie koniec rewolucyjnych zmian Pani Minister. Dodatkowe godziny pracy nauczycieli (od 2010r. – dwie godziny tygodniowo) to już chyba przerost formy nad treścią. Ministerstwo tak ładnie to tłumaczy: są to ewidencjonowane dwie godziny z 40-godzinnego tygodnia pracy nauczyciela. A gdzie w tym wszystkim logika? Nauczyciele zawsze organizowali dla chętnych uczniów zajęcia wyrównawcze, koła zainteresowań, koła przedmiotowe. Nie liczyli godzin, wielokrotnie było to więcej niż dwie godziny tygodniowo. Teraz mają liczyć, uzupełniać dzienniki zajęć, wpisywać uczniów, którzy są obecni na zajęciach. Niejednokrotnie słychać głosy: jak nam każą pracować dodatkowo dwie godziny to pracujemy tylko dwie - nie więcej, nikt nam za to nie zapłaci! W Polsce i chyba w całym cywilizowanym świecie, za pracę dostaje się wynagrodzenie, ale u nas… Można na nauczyciela zwalić wszystko. Przecież on pracuje tylko 18 godzin! Od 1 września 2011 roku wejdzie w życie nowe rozporządzenie o pomocy psychologiczno – pedagogicznej w szkołach. I znów papiery: Indywidualny Program Edukacyjno – Terapeutyczny, Karta Indywidualnych Potrzeb Ucznia, Plan Działań Wspierających, Wielospecjalistyczna Ocena Funkcjonowania Ucznia. Informacje o potencjale i problemach uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi powinno się czerpać z różnych źródeł, np.:

• z informacji zawartych w orzeczeniu lub opinii poradni psychologiczno-pedagogicznej,

• z obserwacji prowadzonych przez nauczycieli w przedszkolu, w szkole czy w placówce,

• z rozmów i wywiadów prowadzonych z rodzicami lub opiekunami prawnymi,

• z informacji nauczycieli, wychowawców grup wychowawczych ispecjalistów, w tym pracujących z dzieckiem,

• z analizy prac dziecka,

• z analizy oceny opisowej ucznia,

• z literatury (książki, artykuły w prasie specjalistycznej),

• z uznanych portali internetowych,

• ze stron internetowych i publikacji organizacji społecznych i innych instytucji działających na rzecz rodziny, dzieci i młodzieży, m.in.: centrów pomocy rodzinie, ośrodków interwencji kryzysowej, ośrodków pomocy społecznej, świetlic socjoterapeutycznych i środowiskowych itp.

A gdzie w tym wszystkim uczeń? Kiedy mamy to robić? Rozumiem, że to znów w ramach dodatkowych dwóch godzin... Ciekawe, czy po trzech – czterech latach będziemy mieli znów dobre samopoczucie, że nasi polscy uczniowie osiągną dobre wyniki w badaniach PISA, a polscy nauczyciele będą wszechstronnie wykształceni, pełni optymizmu i chęci do dalszej efektywnej pracy? Oby nie wróciły czasy z lat siedemdziesiątych –osiemdziesiątych XX wieku, że do pracy w szkole przyjdą ludzie przypadkowi...

W odbiorze i interpretacji informacji o problemach uczniów liczy się wrażliwość i empatia nauczyciela, który powinien nie tylko POSIADAĆ WIEDZĘ o potrzebach konkretnego dziecka, ale także ODCZUWAĆ jego problemy i ROZUMIEĆ ich przyczyny, aby szukać najskuteczniejszych sposobów zaspokajania jego potrzeb. Pani Minister! Trochę opamiętania. Nie jesteśmy w stanie pracować po 15 godzin dziennie, a satysfakcji do garnka nie włożymy i nie ugotujemy zupy dla naszych rodzin. A gdzie w tym wszystkim nasze osobiste dzieci? A może mamy zrezygnować z rodziny i zająć się tylko i wyłącznie pracą w szkole i tam spać na leżankach?

Wykorzystano materiały opracowane przez MEN ”Specjalne potrzeby edukacyjne dzieci i młodzieży. Prawne ABC dyrektora przedszkola, szkoły i placówki”