6 czerwca 2010 roku Ksiądz Jerzy Popiełuszko został beatyfikowany. Ten wspaniały Kapłan już od teraz będzie dla całego świata symbolem męczeństwa za wiarę i ojczyznę w systemie komunistycznego zniewolenia. To wielkie święto Kościoła i wielkie święto Polski. A mi jest smutno. I to po tym pięknym słonecznym Dniu, w którym uroczyście Księdza Jerzego Kościół wyniósł na ołtarze. Jest mi smutno i przykro. Bo na jednym z portali pod artykułem informacyjnym o beatyfikacji wśród wielu sympatycznych wpisów znalazłem też masę inwektyw, zdań pełnych niechęci, wrogości i nienawiści. Tyle lat po stanie wojennym padają słowa rodem z komunistycznej propagandy tamtego czasu. Ciśnie się na usta pytanie: Kim są ci, którzy piszą te ohydne teksty? Czy to byli funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa na emeryturze?

Nasza szkoła licząca kilkudziesięciu uczniów. Działa w środowisku wiejskim podzielonym między dwa wyznania, dodatkowo obciążonym wszystkimi cechami społeczności zamkniętej, niezbyt chętnej przyjmowaniu nowinek i wszelakiej inności. Długoletnia obserwacja tego środowiska sprawiła, że jako nauczyciele dostrzegliśmy w naszej społeczności dwie grupy prawie od siebie odizolowane. Z jednej strony jest to grupa ludzi starszych, a z drugiej młodzież szkolna i ta która pozostała na wsi i nie może znaleźć w niej miejsca. Postanowiliśmy podjąć próbę integracji tych dwóch grup pokoleniowych wykorzystując Program Integracji Społecznej (PIS), pisząc projekt „Aktywizacji społeczności lokalnej miejscowości Świeciechów.”

Minister Edukacji nie widzi podstaw merytorycznych do pozostawienia przepisu, który mówi, że uczeń który otrzymuje drugi raz z rzędu ocenę naganną z zachowania może nie zostać promowany do kolejnej klasy, jeżeli taką decyzje podejmie Rada Pedagogiczna, a gdy trzeci raz zasłuży na ocenę naganną obowiązkowo powtarza klasę.

Koniecznie trzeba zapytać Panią minister, dlaczego podnosi larum w takiej sprawie. Wystawienie najniższej oceny z zachowania to ostateczność. Trzeba notorycznie łamać zasady bycia w społeczności, lekceważyć obowiązki ucznia.

Kultura języka jest częścią kultury w ogóle. Niedawny list pasterski odczytywany w kościołach całej Polski, uwrażliwiający wiernych na kwestie językowe jest bardo aktualny, ponieważ niedostatki w tym zakresie są aż nadto widoczne. Język nasz staje się coraz bardziej niedoskonały, czasem wręcz prostacki a nawet wulgarny. A jednocześnie często mamy pretensje do uważania siebie za ludzi kulturalnych. Najgorsze jest to, że ulegają temu zwiotczeniu zasad kulturalnego mówienia ludzie młodzi, dla których „bluzganie” jest formą młodzieżowego szpanu, a niekoniecznie ich własnym językiem.

Jest Pan autorem programu „Archipelag Skarbów”. Jakie są jego założenia i cele?

Program uwzględnia model profilaktyki zintegrowanej, który opracowywałem w ciągu ostatnich kilku lat. Koncepcja ta opiera się na antropologii personalistycznej oraz szeregu teorii psychologicznych i zakłada, że przy spełnieniu pewnych warunków możliwe jest konstruowanie programów powodujących pozytywną zmianę w zakresie całego spektrum zachowań ryzykownych i problemowych młodzieży...

Ogólnopolska akcja wychowawcza „Młodzi z charakterem”, zainicjowana w 2007 roku przez Fundację Servire Veritati, ma na celu rozpowszechnienie wśród nauczycieli, wychowawców i osób zajmujących się edukacją  problematyki wychowania charakteru młodego pokolenia.

Zdaniem autorów projektu, kształtowanie charakteru powinno być jednym z głównych celów edukacyjnych państwa i społeczeństwa oraz centralnym zagadnieniem współczesnej pedagogiki polskiej.

Posiadanie charakteru wprowadza porządek w całe ludzkie życie, sprawia, że człowiek jest odpowiedzialnym i suwerennym podmiotem - sprawcą działania realizującego dobro. Charakter uzdalnia do wyboru celu życia oraz stanowi pomoc w podejmowaniu rozumnego i w pełni wolnego działania – piszą inicjatorzy akcji.

Inspiracją do działania stało się wezwanie Jana Pawła II: Wy młodzi musicie od siebie wymagać oraz amerykański ruch CHARACTER COUNTS!, który dąży do przywrócenia szkołom publicznym funkcji wychowawczych.

Autorzy akcji oferują szereg materiałów dydaktycznych (artykuły, książki) oraz możliwość udziału w ciekawych szkoleniach i konferencjach.

Sytuacja szkolna z istoty rzeczy tworzy pewną barierę dla swobody językowej. Uczniowie, przynajmniej podczas lekcji, winni posługiwać się językiem poprawnym, niekolokwialnym, ładnym i logicznym, pozbawionym leksyki niestosownej czy wręcz wulgarnej. Wiemy, że – zwłaszcza w gimnazjach i niektórych szkołach zawodowych – tak nie jest. 

Natomiast granice swobody językowej nauczyciela w kontaktach z młodzieżą są określone dość jasno. Wynikają one zarówno z zadań nałożonych na każdego nauczyciela („Wszyscy uczymy kultury języka, niezależnie od nauczanego przedmiotu”), z kodeksu zawodowego i z litery Karty Nauczyciela.