Jan Owczarek: Radość z odrobiną smutku

Środa, 09 Czerwiec 2010 15:16

6 czerwca 2010 roku Ksiądz Jerzy Popiełuszko został beatyfikowany. Ten wspaniały Kapłan już od teraz będzie dla całego świata symbolem męczeństwa za wiarę i ojczyznę w systemie komunistycznego zniewolenia. To wielkie święto Kościoła i wielkie święto Polski. A mi jest smutno. I to po tym pięknym słonecznym Dniu, w którym uroczyście Księdza Jerzego Kościół wyniósł na ołtarze. Jest mi smutno i przykro. Bo na jednym z portali pod artykułem informacyjnym o beatyfikacji wśród wielu sympatycznych wpisów znalazłem też masę inwektyw, zdań pełnych niechęci, wrogości i nienawiści. Tyle lat po stanie wojennym padają słowa rodem z komunistycznej propagandy tamtego czasu. Ciśnie się na usta pytanie: Kim są ci, którzy piszą te ohydne teksty? Czy to byli funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa na emeryturze? Czy młodzi ludzie, uczniowie i studenci ? Nie można wykluczyć pierwszej ewentualności, ale sporo przemawia za tym, że to przedstawiciele młodej generacji Polaków, nieznający realiów stanu wojennego, są autorami tych porażających brakiem rozeznania i świadomości komentarzy. Skąd jednak biorą się ich przekonania, ich niechęć a nawet nienawiść do błogosławionego Księdza Jerzego? Wydaje się, że źródłem takich przeświadczeń jest stworzony przez środowiska salonowych mediów klimat niechęci wokół Kościoła katolickiego w ogóle, a wobec kapłanów w szczególności. Nie bez znaczenia jest lansowanie postaw indyferentnych wobec wartości chrześcijańskich, obojętności (a nawet manifestowanie dezaprobaty) wobec jasno określanego patriotyzmu bez unijnego certyfikatu. Tak propagandowo obsobaczony patriotyzm jawi się niektórym młodym ludziom jako coś wręcz podejrzanego, zalatującego „faszyzmem” (to takie słowo wytrych, podobnie jak „tolerancja”, bez próby ogarnięcia jego rzeczywistego znaczenia). Dołóżmy jeszcze żałośnie odarte z treści patriotycznych szkolne programy edukacyjne, gdzie eksponuje się „europejskość” (cudzysłów konieczny!) i pokazuje rzekomą przaśność i nędzę polskości. Nawet w arkuszach maturalnych kilkakrotnie zauważałem teksty światopoglądowo dalekie i nawet niechętne polskiej tradycji i kulturze. Może po to wybrane, aby w tak ważnym dla młodego człowieka momencie, utrwaliły się lepiej w pamięci?

Ale dość tej jeremiady. „Duch Boży wieje skąd chce i dokąd chce i szum Jego słyszysz”. I właśnie to Jego Mocą w tak krótkim czasie Ksiądz Jerzy został wyniesiony na ołtarze. Może po to, by przypomnieć, że zło trzeba Dobrem zwyciężać. Że ostatecznie to Prawda zwycięża. Że kłamstwo potrzebuje coraz to nowych zastępów funkcjonariuszy i że szybko się dewaluuje. I trzeba kolejnych kłamstw, by zasłonić poprzednie. Do głoszenia Prawdy nie musi być wielu ludzi. Ale potrzeba odwagi. A Ksiądz Jerzy ją miał i to w czasie, gdy była droga. I to – jak się okazało w Jego przypadku – bardzo droga. Był do końca Bogu i Ojczyźnie wierny. Był płomieniem Bożym, który rozpalał zetlałe ludzkie serca. Prawy kapłan, prawy Polak. Dzisiaj czasy są inne, ale czy mamy choć odrobinę tej odwagi, by przeciwstawić się kłamstwu. By postawić tamę moralnemu permisywizmowi i indyferentyzmowi? Zakłamanej propagandzie i wątpliwym – cynicznie lansowanym – modom? Przecież nauczyciel powinien być człowiekiem mądrym, uczciwym i odważnym.

Komentarze (1)

Zgadzam się z Panem, także, a może przede wszystkim z ostatnim zdaniem. Ale to czego doświadczam wśród swojego koleżeństwa napawa mnie i lękiem i obrzydzeniem. Zdaje się, że pełna miska przed niewolnikami jest szczytem ich marzeń i poczucia własnej wartości.

Dodaj komentarz

yvComment v.1.20.0

Twoje imię:
Komentarz: