Jesienią 2007 roku, Platforma Obywatelska przygotowując się do wyborów parlamentarnych, ogłosiła w swoim programie, że jednym z priorytetów przyszłego rządu PO będzie wspieranie Polaków mieszkających poza granicami kraju (raczej świadomie nie zapisano „poza granicami OJCZYZNY”) „w zachowaniu tożsamości kulturowej i narodowej”. Elementem „tej polityki” zapewniano, że będzie „stały kontakt z krajem, jego językiem i kulturą^[”.

10 grudnia 2007r. podczas konferencji „Migracja zarobkowa - polityka, praktyka, wyzwania”, zorganizowanej przez Stowarzyszenie „Wspólnota Polska” przy współpracy Ministerstwa Spraw Zagranicznych, wiceminister edukacji narodowej K. Stanowski zapewnił, że nowy rząd utworzony przez Platformę Obywatelską, będzie dążył do „umocnienie statusu języka polskiego jako obcego w systemie edukacji publicznej w krajach Unii Europejskiej, utworzenie polskiej instytucji zajmującej się nauczaniem języka polskiego zagranicą i zdawania polskiej matury, w celu ułatwienia powracającym z emigracji powrót do polskiego systemu edukacji” (www.wspolnota-polska.org.pl/index.php?id=kw8_1_11 28 lutego 2008r. Ministerstwo Edukacji Narodowej podało na swej oficjalnej stronie informację o powstaniu Szkolnego Punktu Konsultacyjnego przy Konsulacie Generalnym Rzeczypospolitej Polskiej w Londynie: „Powołanie Szkolnego Punktu Konsultacyjnego pozwoli uczniom na uzupełnienie edukacji w zakresie szkoły podstawowej, gimnazjum i liceum ogólnokształcącego. W nowo powołanej placówce, która dysponuje bardzo dobrymi warunkami lokalowymi, nauczaniem dzieci i młodzieży będą zajmować się wykwalifikowani nauczyciele. Zaletą Punktu jest też jego dogodne usytuowanie (…) Do tej pory polskie dzieci w Londynie miały możliwość uczęszczania do Zespołu Szkół przy Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej. W zajęciach uczestniczy tam ok. 250 uczniów. Od kilku lat wzrasta jednak liczba polskich emigrantów, w związku z czym placówka nie jest w stanie przyjąć obecnie więcej dzieci”.

Nie minęło dwa lata od zapowiedzi Platformy Obywatelskiej, objęcia szczególną troską Polaków mieszkających poza granicami Polski (w trosce o zachowanie tożsamości kulturowej i narodowej), a Rząd Premiera D. Tuska, nie tylko wycofuje się ze złożonych obietnic wyborczych, ale wprost zmierza do likwidacji polskich szkół przy ambasadach RP, będących jednym z nośnkiów polskiej kultury i tradycji narodowej, poza granicami Ojczyzny. Ten sam wiceminister K. Stanowski, który składał solenne zapewnienie o umocnieniu statusu języka polskiego i utworzeniu polskiej instytucji zajmującej się nauczaniem języka polskiego zagranicą i umożliwienie zdawania polskiej matury, ogłaszający powstanie Punktu Konsultacyjnego w Londynie (rzekomym staraniem MEN pod kierownictwem Pani Min. K. Hall), kilka miesięcy później podczas konferencji w  Lille (14-16.10.2008r.), mówił: „szkoła polska zagranicą musi się zmienić”. I rzeczywiście zmiany ku nowemu idą!

29 maja 2009r. dyrektor Zespołu Szkół dla Dzieci Obywateli Polskich Czasowo Przebywających za Granicą (na Solcu), rozesłała do wszystkich szkół przy ambasadach RP i szkolnych punktów konsultacyjnych, pismo, w którym zapowiedziano, że w związku z „niezwykle trudną sytuacją finansową Zespołu Szkół, po uzyskaniu akceptacji ze strony Ministerstwa Edukacji Narodowej”, wszystkie szkoły w nowym roku szkolnym nie będą już prowadziły dalszego nauczania matematyki oraz religii, a liczba oddziałów (wbrew rzeczywiście palącym potrzebom) w szkołach podstawowych i gimnazjalnych nie może być większa niż w roku szkolnym 2008/2009. Zapowiedziano również, że od przyszłego roku szkolnego, nauczanie na poziomie LO odbywać się będzie jedynie w drodze korespondencyjnej i będzie prowadzone przez Zespół Szkół dla Dzieci Obywateli Polskich Czasowo Przebywających za Granicą. Jednocześnie zapowiedziano, że „w przypadku braku dodatkowych środków – konieczne może się okazać dalsze poszukiwanie oszczędności”.

Niestety problem (w rozumieniu MEN) nie sprowadza się jedynie do kwestii finansowych, a rzeczywiście podyktowany jest całkowitą zmianą strategii Ministerstwa Edukacji Narodowej, dążącego do faktycznej likwidacji szkół polskich przy ambasadach RP (problem kryzysu finansów jest tylko okazją do przeprowadzania zmian, które obecne kierownictwo MEN zakładało od dawna). Obecnie MEN za najważniejsze uznało, aby polska szkoła poza granicami, stała się niezależna od władz polskich i była zorganizowana i prowadzona przez fundacje oraz organizacje rodziców, które szukałyby partnerów we władzach lokalnych i prywatnym finansowaniu przez rodziców. Takie założenie wynika z oceny MEN o rzekomym niedostosowaniu systemu kształcenia poza granicami do potrzeb i zainteresowań uczniów. Resort edukacji twierdzi, że dzieci żyjące na stałe lub mieszkające czasowo zagranicą, uczą się według polskiego systemu edukacji, który nie ma nic wspólnego z systemem edukacji kraju zamieszkania (zadziwia tak bardzo niska ocena polskiego systemu edukacji). To powoduje rzekomy konflikt i kłopoty dziecka oraz rodziców, do której szkoły dziecko ma chodzić. Przy takim założeniu szkoła polska zagranicą musi ulec jak najszybszym zmianom, ponieważ w wielu przypadkach powoduje to, że dzieci w ogóle nie mają możliwości kontaktu z nauką języka polskiego, mimo, że tego chciałyby. Na całej zmianie strukturalnej, jakoby zyskać mają organizacje społeczne, które będą miały dodatkowe wsparcie MEN w postaci programów, kursów nauczycieli, książek i podobno środków finansowych (wobec brakujących w resorcie środków) będzie niemożliwa lub całkowicie symboliczna. Już dziś ministerstwo edukacji mówi jedynie o konkretnym wsparciu poprzez dostęp do nauczania korespondencyjnego, korzystania z witryn internetowych (np.: www.WolneLektury.pl , www.nukat.edu.pl) – tylko czy to wystarczy do rzeczywistego kontaktu z językiem polskim i wychowania młodego pokolenia Polaków poza Ojczyzną, w kulturze i tradycji narodowej? Odpowiedź na tak postawione pytanie jest oczywista – NIE!

Wśród licznych przykładów, przywołać można wypowiedzi samych rodziców, którzy jak to miało miejsc w Monachium powiedzieli wprost: „Korespondencyjne konsultacje nie zastąpią kontaktu z polskim nauczycielem. Trudno będzie przekonać szesnastolatka, by sam przerabiał zadany materiał” (Magdalena Felchnerowska, sekretarz rady rodziców z Monachium „Mam w pierwszej klasie liceum dwóch synów z polskiej (Szkoła w Brukseli - SA) Jak mam im powiedzieć, że od września już nie będą mogli chodzić do polskiej szkoły? Jej córka ukończyła wcześniej polskie liceum, a młodszy syn chodzi do polskiej szkoły podstawowej. To wszystko są zajęcia uzupełniające – dzieci uczą się w normalnym systemie belgijskim, a do polskiej szkoły przychodzą dwa razy w tygodniu, w środę po południu i w sobotę. Na lekcje języka polskiego, historii, geografii i wiedzy o społeczeństwie”.

Rodzice szkoły polskiej w Atenach – zagrozili wprost, akcją protestacyjną (okupacją budynków), po zapowiedzi MEN likwidacji LO w stolicy Grecji. Chcą między innymi przyjechać do Warszawy, by manifestować przed siedzibą ministerstwa. Napisali również list w tej sprawie do prezydenta Lecha Kaczyńskiego. „Postanowiliśmy, że będziemy tutaj, dopóki nie dostaniemy jakiejkolwiek odpowiedzi z ministerstwa, bo obiecywali nam, że będzie to liceum i dwa tygodnie przed końcem roku powiedzieli nam, że nie będzie jednak tego liceum - mówi protestująca uczennica Anna Wójtowicz”.

Ale już nie tylko rodzice wyrażają zaniepokojenie likwidacją kształcenia dzieci w polskim systemie edukacji, ale i same szkoły podległe MEN podzielają to zaniepokojenie, które w ostateczności doprowadzi do likwidacji polskich szkół przy ambasadach RP. Bożena Rogolińska, dyrektor szkoły w Brukseli próbuje jeszcze walczyć. Dzieci i rodzice piszą petycję, a szkoła ogranicza koszty, aby klasy licealne jednak powstały. Jasno również dyrektor ocenia możliwości i wartość kształcenia korespondencyjnego: „Jestem przekonana, że z takiego sposobu edukacji skorzysta znikoma liczba dzieci”.

Czy szkoła polska zagranicą obroni się przed kolejną reformą MEN pod kierownictwem Pani Minister K. Hall? Wydaje się, że będzie to bardzo trudne i raczej los jej zastał już przesądzony. Warto wobec tego na koniec zapytać raz jeszcze – jak proponowane obecnie zmiany mają się do wyborczego programu Platformy Obywatelskiej (2007), w którym zapewniono, że jednym z priorytetów rządu, będzie wspieranie Polaków mieszkających poza granicami kraju „w zachowaniu tożsamości kulturowej i narodowej”.  Wydaje się, że obecnemu Rządowi zupełnie nie zależy na polskiej szkole poza granicami Ojczyzny, w przeciwieństwie do tych licznych narodów, które szczególną troską otaczają swoich obywateli poza swoimi granicami.

Dnia 12 czerwca 2009 r. Ministerstwo Edukacji Narodowej oddało do konsultacji społecznych projekt reformy systemu nauczania w języku polskim za granicą pt. „Program Rozwoju Oświaty Polskiej za Granicą i Oświaty Polonijnej na lata 2009-2011”.

Podstawowym celem proponowanej reformy jest „zlikwidowanie nierówności w dostępie do kształcenia w języku polskim poza granicami kraju”. Autorzy projektu wskazują, że część polskich dzieci może uczyć się w języku ojczystym nieodpłatnie (w placówkach należących do Zespołu Szkół na Solcu, w polskojęzycznych szkołach i klasach należących do systemów edukacji innych państw lub w szkołach europejskich), jednak dla większości „jedyną możliwością kształcenia są odpłatne społeczne szkoły sobotnie”.

27 maja w czasie wizyty w Ministerstwie Edukacji Narodowej ministrów do spraw oświaty landów Republiki Federalnej Niemiec, omówiono kwestie związane ze wspólnym polsko - niemieckim podręcznikiem do nauki historii. Wizyta została zorganizowana we współpracy z polskim Ministerstwem Spraw Zagranicznych. W czasie spotkania minister Henry Tesch powiedział, że wydanie wspólnego podręcznika ma dla strony niemieckiej znaczenie szczególne: „To jest olbrzymia szansa dla naszych krajów i dla naszych uczniów. Możemy stworzyć pewne podwaliny, pewną podstawę, która pomoże uczniom zajmować się problemami naszej wspólnej historii. Musi nam się po prostu udać to, abyśmy nawzajem więcej o sobie wiedzieli i żeby ta wiedza była lepsza”.  Polski wiceminister edukacji narodowej K. Stanowski powiedział, że już w 2011 roku powinien ukazać się pierwszy z trzech tomów podręcznika (dla gimnazjum), obejmujący okres od wczesnego średniowiecza do wczesnej nowożytności.

Problem wspólnego podręcznika polsko – niemieckiego do nauki historii, polega jednak na tym, do czego zresztą przyznają  się dziś obie strony, że każdy z nich powinna pozbawić się „stereotypowych prezentacji kraju sąsiada“  (Michael Müller - niemiecki koordynator prac nad podręcznikiem), czemu wtóruje również K. Stanowski: „Różnić nas może interpretacja i kwestia znaczenia tych faktów dla jednego czy drugiego narodu, a nie to, czy coś się wydarzyło, czy też nie“. Co więcej, K. Stanowski - minister zajmujący się edukacją narodową,  ogranicza już dziś dyskusję nad podręcznikiem, oddając całą jego zawartość jedynie historykom: „ Ani politycy polscy ani niemieccy nie powinni ingerować w treść tego podręcznika. Pozwólmy to zrobić historykom, są fachowcami“ ( www.dw-world.de/dw/article/0,,3245872,00.html).

Jak trudny pozostaje problem interpretacji historii, bedącej przecież częścią świadomości obu narodów, świadczy wypowiedź prof. Robert Traba (przewodniczący komisji podręcznikowej oraz polski koordynator prac nad książką): „Istotna jest różnica stanu wiedzy i pewnej świadomości historycznej w Polsce i Niemczech, ona jest inna. To się odzwierciedla też w pewnym innym rodzaju znaków, symboli, za pomocą których definiuje się zjawiska historyczne. Najbardziej znana rzecz to chyba sprawa wypędzeń. W Niemczech mówi się tylko o wypędzeniu, po polsku wywołuje to mnóstwo kontrowersji, bo używa się na to różnych określeń. Kiedyś zaproponowaliśmy w komisji pewne rozwiązanie, mówiąc o przymusowej emigracji, o przymusowych wysiedleniach - tego nie można zamykać tylko w jednym pojęcii “.