W związku ze zbliżającymi się Świętami Bożego Narodzenia studenci Akademii Ignatianum w Krakowie we współpracy ze Stowarzyszeniem Odra - Niemen w dniach 28.11.2011- 09.12.2011 organizują zbiórkę żywności dla Kombatantów Armii Krajowej mieszkających na Białorusi; nazwa akcji: Rodacy - Bohaterom. Obecnie na Białorusi żyje ok. 90 byłych żołnierzy AK, większość to ludzie w podeszłym wieku, schorowani i żyjący w niedostatku. Produkty żywnościowe, które powinny znajdować się w paczkach świątecznych, to: kawa, herbata, kakao, szynka w puszcze, owoce w puszce, mąka, cukier, kasza, makaron, paczka ciastek, czekolada oraz inne produkty długoterminowe. Prosimy o dołączenie do paczki kartki  z życzeniami świątecznymi - to bardzo ważny gest dla naszych Rodaków.

Zbiórka odbywa się w Akademii Ignatianum  w Krakowie (ul. Kopernika 26). O szczegóły proszę pytać na portierni Ignatianum - parter

W ten sposób - poprzez pomoc świąteczną - pragniemy oddać hołd wszystkim niezwykłym Polakom, którzy walczyli za Ojczyznę. Nie możemy pozostawić ich samych sobie!

Patronat medialny nad akcja objęła TV Kraków.

Organizatorzy

Każdy nauczyciel zapewne niejednokrotnie miał dylemat: mogę? nie mogę? (np. zapytać ucznia, wyciągnąć konsekwencje, otrzymać zwrot delegacji, odmówić tworzenia kolejnego sprawozdania, zgodzić się na kolejną umowę na czas określony), podobnie zresztą dyrektorzy szkół. Nieodparcie nasuwa się refleksja, że im więcej nieprzemyślanych regulacji prawnych, tym bardziej nieprzejrzysta praktyka ich stosowania, zbiurokratyzowanie osiągające punkt krytyczny oraz rosnąca liczba działań pozornych, znakomicie opisanych w latach siedemdziesiątych przez prof. Jana Lutyńskiego i ujętych w oryginalny teoretyczny system. Nie bez powodu wspomniałam o tych ostatnich – wydają się być kluczem do radosnej twórczości legislacyjnych biurokratów i ich społecznych skutków: Szkołę w mocy prawa zalewa plaga działań pozornych, angażujących czas, energię i wysiłek kosztem jej powinności zasadniczych, to jest wychowywania i uczenia (skądinąd, jak pisała kiedyś Bożena Chrząstowaka, bardzo wychowawcza jest porządna dydaktyka).

Jeśli myślimy i mówimy o dobrej szkole, przede wszystkim uporządkowania domagają się regulacje prawne. Muszą wynikać z określonej, pozytywnej społecznie i jednostkowo, spójnej koncepcji szkoły opartej na dobrej aksjologii. Oprócz historyków oświaty mało kto orientuje się, że koncepcji edukacyjnych jest wiele (bynajmniej nie równorzędnych jakościowo) i każda z nich ma określone korzenie filozoficzno – antropologiczne oraz odniesienia ideologiczne. Dobre prawo winno respektować stosownie do obowiązków, a więc nieidentycznie, prawa i obowiązki każdego z jej podmiotów, w tym przypadku administracji oświatowej, nauczycieli, rodziców, uczniów, także - o czym się często zapomina - społeczeństwa. Obecnie zauważalne jest rażące zachwianie tej równowagi na rzecz uczniów oraz administracji o kompetencjach kontrolnych. Zręby bardzo chwiejnej konstrukcji obecnego prawa obowiązującego w oświacie stanowią przepisy nieprzemyślanej reformy strukturalnej z 2000 roku ze zbędnym pomysłem gimnazjum, co do którego nikt już raczej nie ma wątpliwości, że był nieudany, ale (chyba ze względów finansowych?) nie wiadomo co z nim zrobić oraz utopią zbyteczności szkół zawodowych. Na nie nałożyły się kolejne pomysły (awans zawodowy, godziny pracy społecznej, egzaminy zewnętrzne). Przyrost ilościowy przepisów bez ich weryfikacji jakościowej skutkuje chaosem oraz zbytecznymi utrudnieniami pracy nauczycieli i dyrekcji szkół.

Ministerstwo Edukacji Narodowej proponuje stworzenie do 2016 roku w każdym powiecie centrów rozwoju edukacji powstałych z połączenia zadań poradni psychologiczno - pedagogicznej, placówki doskonalenia nauczycieli i biblioteki pedagogicznej. O ile połączenie biblioteki z placówką doskonalenia nauczycieli wydaje się logiczne, to nie rozumiem, jakie jest tu miejsce dla poradni. Zadaniem poradni nie jest praca na rzecz rozwoju edukacji, ale na rzecz wspierania rozwoju jednostek - uczniów/wychowanków. Zadania te są określone także w ten sposób w najnowszym - wydanym przez obecną Panią Minister - rozporządzeniu.

Praca psychologów i pedagogów jest przede wszystkim działaniem na rzecz konkretnego dziecka (z uwzględnieniem jego najbliższego otoczenia). Do takiej pracy (diagnoza, terapia, różne działania wspierające) przygotowują ich studia i inne formy doskonalenia zawodowego. Obawiam się, że usytuowanie poradni w centrach rozwoju edukacji przyniesie w efekcie ograniczenie ich podstawowych zadań. Tym samym stracimy to, co było pewnym osiągnięciem - jedyną funkcjonującą w całej Polsce, spójną sieć wykrywania dzieci z deficytami rozwojowymi i organizowania im pomocy. Placówki służby zdrowia takiej funkcji nie pełnią ze względu na ograniczoną ilość zatrudnionych w nich psychologów i terapeutów oraz inne zasady dostępu.

Przyjęta w projekcie zasada wyboru centrum rozwoju edukacji przez szkołę jest niejasna. Szkoła będzie wybierać "swoją" bibliotekę? Nauczyciele nie będą mogli korzystać z innej? Będzie musiała korzystać z jednej placówki doskonalenia nauczycieli? To ograniczy możliwości korzystania z wysoko wyspecjalizowanych szkoleń, które z racji małej dostępności specjalistów prowadzone są tylko w niektórych ośrodkach. Wybór poradni będzie w "prowincjonalnej" Polsce złudzeniem, bo nie sądzę, żeby ktokolwiek narażał rodziców i dzieci na dalekie dojazdy.

Autorka jest dyrektorem Poradni Psychologiczno Pedagogicznej